Kantoren die alles vertalen en valideren
Ten eerste
Het is onontbeerlijk dat de vertalers (intelligente polyglotten) uitsluitend in hun moedertaal schrijven, waarvan ze natuurlijk alle subtiliteiten moeten beheersen (het is ook beter dat die vertalers in het land van hun taal wonen om elke lexicale interferentie te voorkomen).
Ten tweede
De vertaalde teksten moeten aandachtig worden gereviseerd door een tweede, gelijkwaardige vertaler (*), een soort taalkundige dubbelganger - moedertaal verplicht - die de vertaling nauwkeurig verifieert en afwerkt. Vooral vanuit terminologisch oogpunt door gebruik te maken van de glossaria die vaak vooraf werden samengesteld.
Ten derde
De tekst moet worden behandeld binnen een meertalig en internationaal team - de 'geglokaliseerde' kantoren van Eurologos - dat rechtstreeks in contact staat met de technici van de klant om elk terminologisch of (geo)sociostilistisch probleem op te lossen (opstellen van glossaria en nauwkeurige verificatie van de technolecten met veelvuldig gebruik van documentatie en de vertaalgeheugens, zonder de samenwerking met de plaatselijke dealers te vergeten).
Tot slot
Elke vertaling naar verschillende talen moet steeds door revisors en terminologen, die zij aan zij (of via een intranet-/extranetverbinding) werken, worden gehomogeniseerd en gecontroleerd alvorens ze wordt gedrukt of online geplaatst.
(*) Noteer dat de vertalers bij Eurologos ook revisors zijn: ze wisselen de teksten die ze vertalen (of opstellen) uit, zodat ze worden gecontroleerd en gecorrigeerd door hun collega's, die op die manier revisors worden. Die revisors zijn zich ervan bewust dat ze zich op hun beurt kunnen vergissen (elke revisor zou dat overigens goed moeten weten). Daarom hebben ze vertrouwen in hun collega's die de teksten hebben vertaald, en die uitsluitend gerechtigd zijn hun correcties in te voeren en over te gaan tot de definitieve validatie. Het is immers bijzonder verstandig om gebruik te maken van de typische 'onverzettelijke jaloezie van de concurrent' die totstandkomt tussen de vertaler en de revisor, zodat enkel de in de teksten echt aanwezige fouten worden gecorrigeerd, en waarbij de morfologische en syntactische structuren die vaak door de verbetering worden aangetast, opnieuw in evenwicht worden gebracht. Er mag niet over het hoofd worden gezien dat de vertaler steeds de architect van de tekst blijft (degene die hem het grondigst heeft gelezen en bewerkt), die het best in staat is om de omzetting en de definitieve redactie ervan te beheersen.