Heel het technische en culturele erfgoed in meertalige vertalingen
De globalisering van een onderneming om internationale markten te veroveren, is slechts mogelijk wanneer alle technische terminologie, die eigen is aan de productieve specialisatie, vooraf wordt vertaald en gevalideerd.
Het ontwikkelen van de knowhow en het technologische erfgoed van de onderneming (die vaak over verschillende jaren worden gerealiseerd en opgebouwd) wordt samengevat in het woord ‘technolect’: het precieze en onmisbare jargon om producten of diensten en hun productieprocessen te definiëren. 

Natuurlijk bestaat de neiging om dit erfgoed te onderwaarderen omwille van zijn beperkte en weinig objectief beoordeelde zichtbaarheid. De waarde ervan is vaak omgekeerd evenredig met de verwachte culturele waarde van de onderneming.
Nochtans betekent het veroveren van een nieuwe markt dat ditzelfde erfgoed in de taal en in de cultuur van de doelland(en) moet worden gestructureerd en gevalideerd. 

De neiging bestaat echter om de facto de rol van dochterondernemingen en plaatselijke verdelers te overwaarderen binnen de glokale bepalingen van termen en fraseologieën die deel uitmaken van het kostbare technolect van het merk.

Vaak wordt pas te laat beseft dat in die conceptuele onderaanbesteding, die uitsluitend bij plaatselijke technici wordt gedaan, de essentiële waarde van de goodwill van het merk economische nadelen, die zelfs strategisch zouden kunnen worden, heeft ondervonden.
Daarom is het nodig om een gestructureerde en tripolaire relatie op te bouwen tussen de ‘Klant’, het ‘Lokale’ en het glokale ‘Eurologos-kantoor’. De validatie van het technolect in de vertaalgeheugens, die van de klant zowel als die van Eurologos, is het doel van die relatie waarin het evenwicht van het monopolie van de 'lokale' technicus wordt hersteld door zijn vaardigheden te gebruiken zonder ze al te zeer te overschatten.