Een tekst is altijd voor 'verbetering vatbaar' (hij kan overigens ook ongewild aangetast worden). Maar welke objectieve criteria zijn er om de kwaliteit van een vertaling te beoordelen en er de aanvaardbaarheid van te bepalen?
Uiteraard moet het hier om zogenaamde pragmatische teksten gaan, in dit geval commerciële, technische en reclameteksten.
In onderstaande kader vindt u zes heel duidelijke beoordelingscriteria om alle mogelijke kritieken te ondersteunen, die de bedoeling hebben om een vertaling in twijfel te trekken of te betwisten. Zodra je van het strikt orthografische criterium begint af te wijken, lijkt het vanzelfsprekend dat de taalkundige beoordelingen serieus kunnen uiteenlopen, of zelfs zuiver subjectief kunnen worden op het moment dat er naar de stilistische kwaliteit wordt verwezen.
Kritieken die de aanvaardbaarheid van een vertaalde tekst willen betwisten, maar die niet rechtstreeks of onrechtstreeks aan de hand van die zes criteria kunnen worden bepaald, lopen zo het risico onder de veralgemeende kritiek te vallen, die onvermijdelijk onontvankelijk is (“de tekst is slecht vertaald”, “dit is een letterlijke vertaling”, “de vertaler is geen native speaker”, enz.).
Je mag de aanvaardbaarheid van een vertaling in twijfel trekken, als je met kennis van zaken kunt vaststellen dat het opgestelde contract niet wordt nageleefd
Het is een bekend probleem: iedereen die in staat is op een correcte manier te schrijven, heeft altijd zin, en komt vaak in de verleiding om de tekst die hij of zij moet controleren, te herschrijven. Dat is des te meer een probleem omdat de corrector die in opdracht van de klant een vertaling herleest, onprofessioneel te werk kan gaan. Het is immers zo dat:
a. hij niet altijd op de hoogte is van de in het vertaalcontract opgestelde verplichtingen (hij moet er dus op letten geen geostijlen of terminologiekwaliteitsniveaus in twijfel te trekken die niet in het contract werden bepaald: werd er bijvoorbeeld een technische woordenlijst besteld of geleverd? Had het vastgelegde kwaliteitsniveau betrekking op een gewone vertaling of ging het om een 'foutloze' eindediting?);
b. hij in zijn wijzigingen niet zelden auteurscorrecties aanbrengt (vaak zonder het zelf te beseffen), die de brontekst uiteraard wijzigen;
c. hij in zijn funeste herschrijvingszucht met de rode balpen het risico loopt tal van synonieme uitdrukkingen te gebruiken die de klant schrik aanjagen, terwijl die totaal niet op de hoogte is van de subjectiviteit van de wijzigingen die vaak willekeurig zijn, maar de vertaling als 'vanzelfsprekend betwistbaar' hebben bezoedeld.
Taalkundige kwaliteit wordt immers vóór de opstelling van het contract, vanaf diezelfde opstelling en gedurende het volledige productie- en bekrachtigingsproces bewerkstelligd. De technici en correctors van de klant zullen daartoe moeten bijdragen via een kritische en voor beide partijen vruchtbare samenwerking. Daarom plaatst EUROLOGOS de Terminologie en de Vertaalgeheugens centraal in de meertalige productie. En als er inderdaad sprake is van een vertaalfout, zal EUROLOGOS daarvoor de verantwoordelijkheid opnemen. De klant kan dus gerust zijn, ook op economisch gebied!
){kind=link}